Japow deel 3: laatste dagen in Hokkaido

Sinds zaterdag 6 februari 2016 zitten Andries, Sander, Jelmer en Marco in Japan. Hier het derde en laatste verslag van hun reis.


Na onze dag met Pat rijden we terug vanuit Asahidake naar Furano. Een fantastisch mooie route, terwijl het aan één stuk flink door sneeuwt, is de stoke in onze bus bovengemiddeld.

Tegen zevenen zijn we terug in de gezellige Pension Lavender en gaan opzoek naar een eettentje. Het plekje waar we onze zinnen op hadden gezet blijkt helemaal vol te zitten met toeristen, dus rijden we een paar blokjes rond opzoek naar iets anders, dan vinden we ergens achterin een klein Japans restaurantje. Zo’n traditionele, met lage tafeltjes en slechts een kussen om op te zitten. Bij de blik alleen al, krijgen we pijn aan onze vermoeide knieën. Maar we zijn de beroerdste niet en besluiten de gok te wagen. Voordat we gaan zitten, gaan natuurlijk de schoenen uit. Onderweg naar het tafeltje sputteren onze knieën nog een beetje tegen. Maar dan als we goed kijken, blijken het gewone ´hoge´tafels te zijn die in een kuil zijn geplaatst. Voor het oog de echte Japanse beleving, gelukkig met ons vertrouwde comfort. We hebben een goede Japanse maaltijd en op tijd liggen we in onze bedjes, want morgen is weer een poederdag.

Furano Forest
Sander & Marco in Furano Forest.

De volgende ochtend worden wij wederom verrast door het heerlijk ontbijt. Het plan van deze dag is om een paar uurtjes de makkelijk te bereiken poeder af te krassen en dan tegen de middag richting de stad Asahikawa te gaan. Zo gezegd zo gedaan, de hele ochtend vinden we heerlijk losse poeder, met hier en daar nog een ijslaagje als bodem. Het gaat weer de goede kant op. Aan het eind komen we nog twee Nederlandse freeriders tegen, Bob en Arjen, waarmee we nog een mooie backside afdaling doen die eindigt bij een dammetje. Bob en Arjen zijn net aangekomen en hebben nog bijna twee weken voor de boeg.

In de avond arriveren we bij ons hotel in Asahikawa, inclusief onsen en wellness. Dit is feest, heerlijk sauna en warmwater baden, en Marco is de eerste die voor een overheerlijke ruwe Japanse scrub gaat. Na 30 minuten komt hij fris de massage ruimte uitlopen. Andries en Sander hebben dit van een afstandje gevolgd, en kiezen voor een ander menu. Een drukpunt massage, helaas lukt dit niet meer op tijd dus boeken ze beiden deze massage later op de avond. Eerst op weg naar het avondeten, via een locale dame in de lobby van ons hotel, komen we aan het adres van dé ramen tent van Asahikawa. Ramen zijn een soort noodles in een overheerlijke goed gevulde soep. De stad Asahikawa staat er om bekend de beste ramen te hebben van Japan. Onze tipgeefster had gelijk want wat hebben we weer heerlijk gegeten.

Zowel op de heenweg als terugweg naar het hotel lopen we in een grote sneeuwbui, non-stop is het aan het dumpen. We maken prachtige foto’s midden in de stad. De stoke neemt weer helemaal toe. Eenmaal terug in het hotel melden Andries en Sander zich in de kelder voor hun massage. Daar worden ze ontvangen door een zeer vriendelijke dame, tenger van postuur. Dat geeft de burger moed, een massage van zo’n aardige mevrouw. Dan komen de beide poedervrienden verder in de salon, en blijkt er nog een vrouwelijke collega te zijn, die iets meer weg heeft van een flinke slager. Gelukkig voor Sander krijgt Andries haar volledige aandacht. Laten we zo zeggen dat de massage voor Andries iets pittiger was dan voor Sander…

Eenmaal terug op de kamers wordt het nieuwe plan gesmeden om de volgende dag alvast enigszins richting het vliegveld te gaan. En zullen we de laatste dag gezamenlijk doorbrengen in Furano.

Dries uitzwaaien
Helaas moet Dries alweer naar huis.

Als we ’s ochtends wakker worden, moet Sander eerst 25 centimeter wit goud van de auto halen alvorens we in de richting van Furano sturen. Daar eenmaal aangekomen, rijden we heerlijke losse poeder met een waterig zonnetje. Top omstandigheden. Aan de achterkant van het gebied vinden we een heerlijk bos, wat we snel afkrassen. Daarna is het helaas tijd om terug naar de auto te gaan, zodat we Andries op tijd afzetten op het vliegveld voor zijn vlucht naar München. Helaas gaat Dries ons verlaten omdat zaterdag zijn eerste krokus klanten aankomen op zijn camping Alpen Ferienpark. Het heeft gesneeuwd op zijn Alp, dus kan hij daar gelijk aan de bak om het pad vrij te maken voor zijn gasten.

Nadat we Dries hebben uitgezwaaid zoeken we een overnachting in Sapporo. De volgende en onze laatste dag gaan we touren in de buurt van Niseko. Afgelopen week heeft Niseko 60cm verse sneeuw ontvangen dus dat moet goed komen.

Touren in Niseko
Jelmer & Marco onderweg in Niseko.

We hebben goed geslapen en scoren op tijd een ontbijtje bij de lokale Seven Eleven. De rit naar Niseko zal 2 uur in beslag nemen, maar blijkt uiteindelijk toch iets langer te duren omdat de navigatie ons een gesloten bergpas over probeert te sturen. Eenmaal aangekomen in Niseko vellen we samen met Stuart, een Schot die dit seizoen skigids is in regio Niseko, een oud en gesloten skigebied op. Wat een rust en wat is het toch heerlijk om zonder liften en op eigen kracht omhoog te lopen. De afdaling is dan extra lekker en we rijden heerlijke lijnen. Een mooie afsluiting van onze avonturen op Hokkaido.

Op tijd rijden we richting het vliegveld om eerst onze auto in te leveren en dan door te vliegen naar Tokyo om daar onze laatste dagen door te brengen. Tegen middernacht zitten we na een goede vlucht in ons hotel vlakbij het vliegveld van Tokyo. In het hotel weten we nog een broodje te scoren met Franse frietjes…..ook wel eens lekker!

Downtown Tokyo
Downtown Tokyo.

Na een heerlijke nachtrust, stappen we op tijd in de bullettrain richting downtown Tokyo. Rond 10 uur hebben we afgesproken met onze stadsgids Emanuelle. Een zeer bijzondere persoonlijkheid blijkt niet veel later. Hij laat ons de mooiste en bijzondere plekjes zien van Tokyo. Na een goede sushi lunch op drukke Sibuya kruising, gaan we verder Tokyo in. We sluiten af in een lekker Japans eettentje waar we met z’n drieën een paar heerlijk Japanse biertjes drinken als afsluiting. Volgeladen met souvenirs pakken tegen het einde van de avond de trein terug naar het hotel.

De volgende dag vertrekken we weer naar Nederland. Het waren twee mooie en bijzondere weken. Waarin we creatief moesten zijn, waarin we dikke poeder hebben gereden, waarin we cultureel hebben gedaan, waarin we ons moesten aanpassen aan de lokale gebruiken en aan het grillige weer, waarin we hebben gelachen en genoten, waarin we Japan hebben leren kennen. Maar we zijn ook erg blij dat we weer naar huis gaan, en onze geliefden in de armen te sluiten. Het is mooi geweest!

Arigato gozaimasu!

Japow deel 2: van Honshu via sneeuwapen naar Hokkaido

Sinds zaterdag 6 februari 2016 zitten Andries, Sander, Jelmer en Marco in Japan. Hier het tweede verslag van hun reis.


Na 2 dagen in de dikste dump van Hakuba gezeten te hebben, is het tijd om te vertrekken. Met een beetje pijn wel, want wat was die poeder lekker. Voordat we het vliegtuig naar Sapporo nemen gaan we eerst nog een bezoek brengen aan 200 sneeuwapen in Jigokudani National Park. Dat hadden meer mensen gedacht, want het is een drukte van jewelste op de parkeerplaats. Veel mensen vinden het blijkbaar bijzonder dat er apen in het wild leven en willen graag een kijkje nemen. Zo ook ons groepje. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling van 2 kilometer naar het warme bad waar de apen graag zichzelf op temperatuur houden. Ook worden de beestjes tijdens de wintermaanden hier beperkt bijgevoerd om de zware wintermaanden te overleven, maar zonder afhankelijk te worden.

We treffen het: op het moment dat we aankomen worden ze net gevoerd en komen tientallen apen uit het bos en van de helling naar beneden gestuiterd. Net freeriders die een mooie lijn kiezen! Ook wordt er lekker gebadderd in de warme onsen en wat gestoeid en gedold met elkaar. Na een serie foto’s en filmpjes is het tijd terug te keren en gaan naar Tokyo.

Ruim op tijd komen we (na wat geslinger op 1 van de 3 ringwegen van Tokyo) aan op vliegveld Haneda. Inchecken, bagage en even hapje eten. Ondertussen dromen we nog even verder van de bodemloze poeder die ons hopelijk op Hokkaido te wachten staat. Zo diep dat je tot je borst erin wegzakt en zo licht als een stapel dons uit een kapot kussen die door een klein zuchtje wind al wegwaait. Dat is waar we van gedroomd hebben. De weersverwachtingen zeggen echter wat anders.

In plaats van uberdiepe pow zo licht als een kussen, heeft vrouw Holle iets anders in petto: zaterdag en zondag twee dagen temperaturen boven nul met heel veel regen. Als we die donderdagavond aankomen op Hokkaido hebben we nog steeds hoop dat het wel mee zal vallen. De luchthaven toont grote sneeuwwallen en de thermometer geeft -4 aan. Vrijdag gaan we naar Kiroro, een ski-resort dicht bij de kust en dit moet grote hoeveelheden poeder geven. Daar hebben we een leuke dag, ondanks de harde wind die hier gestaan heeft. ’s Avonds gaan we naar Date, waar we een hotel hebben geboekt en hebben een super avond in een lokaal Japans tentje. De grote vraag die er is blijft wel hangen: gaat het sneeuwen of wordt het regen en tot hoe hoog gaat het dan regenen?

Zaterdagochtend weten we het: dikke regen verandert de sneeuw in oud-hollandsche pap sneeuw. We weten er al snel iets van te maken door een dag naar een onsen te gaan. In Noboribetsu heb je een paar goede onsens en daar weten we goed van te genieten. Nadat we hier heerlijk hebben ontspannen, maken we nog een wandeling door Hell Valley, een stukje aarde dat lijkt op een maanlandschap waar de nodige zwaveldampen omhoog trekken en waar verschillende warmwaterbronnen zich bevinden. Heel mooi om te zien, niet zo lekker om te ruiken. Inmiddels hebben we genoeg cultuur gesnoven en is het verlangen naar poeder alweer groot.

Hell Valley
Stoom en zwaveldampen in Hell Valley.

Helaas, ook zondag nog dikke regen. De gids voor die dag is geannuleerd vanwege het slechte weer en we besluiten naar Sapporo te gaan. Daar bezoeken we het wintersportmuseum (je moet toch wat hè). Dit is zeer mooi gelegen bij de skischans die gebruikt is voor de Olympische Winterspelen van 1972. In dit museum zijn we virtueel van de schans gesprongen, hebben een langlauf wedstrijdje gedaan en een pirouette geoefend met kunstschaatsen. Zo hebben we ons toch nog weer vermaakt. In de loop van de middag zijn we vertrokken naar Furano. Daar verblijven we in Pension Lavender. Een heel leuk pensionnetje met een super vriendelijke eigenaresse. Ook het ontbijt is trouwens het vermelden waard. Met zorg en liefde bereid, bestaande uit een stukje braadworst, kartoffelsalade, aardbei, omelet en salade.

Als we ’s avonds in een klein tentje zitten te eten zien we dat de temperatuur is gezakt en begint het zachtjes te sneeuwen. We krijgen alweer helemaal zin om weer te gaan skiën, ondanks dat ook de gids voor maandag heeft geannuleerd vanwege de slechte condities. In de nacht heeft het zo’n 15 centimeter gesneeuwd en we gaan bijtijds naar boven. Daar pakken we wat stukjes naast de piste. Wat we vermoedden komt helemaal uit: de poeder is super! Alleen onder de laag poeder is een ijslaag ontstaan waar Thialf jaloers op zou zijn. Door de scherpe daling van de temperatuur de nacht ervoor is een soort van ijsbaan op een helling ontstaan, waar de sneeuw gelijk vanaf glijdt. Ondanks deze situatie hebben we de rest van de dag het nodige plezier op de stukken waar wel poeder ligt en we weten ervan te genieten. ’s Avonds doen we een extra biertje en helemaal wanneer we horen dat onze gids Pat van Hokkaido Outdoor Adventures de volgende dag met ons op pad wil naar Asahidake.

In eerste instantie zouden we meerdere dagen met Pat op pad gaan. De maandag is al geannuleerd, maar deze dinsdag moet goed worden. In Asahidake weet hij door goed navigeren in een sneeuwstorm een aantal mooie lijnen te vinden. Ondanks dat er niet veel poeder ligt, scoren we geregeld een faceshot. Zeker in de kommetjes waar het flink is ingesneeuwd. De dag wordt afgesloten met een blikje Sapporo Beer onderaan de lift. Omdat Pat ook wel begrijpt dat dit niet de diepe poeder is waar Japan bekend om staat, wil hij niet de volle prijs rekenen en geeft hij aan dat we woensdag beter zelf zonder gids in Furano kunnen gaan rijden. Dat is wat we deze woensdag zullen doen. In het volgende verslag zullen we laten weten hoe deze dag is geweest, alsmede de laatste dagen van onze reis in Japan. Momenteel sneeuwt het weer hard en wellicht dat we de komende dagen nog een paar mooie lijnen kunnen rijden in een van de gebieden rondom Asahikawa.

Sayonara!

Japow deel 1: Honshu

Sinds zaterdag 6 februari 2016 zitten Andries, Sander, Jelmer en Marco in Japan. Na een goede reis naar Japan gaat het avontuur nu beginnen. Hier het eerste verslag van hun reis.


Vanaf het vliegveld zijn we direct met de Shinkansen naar Nagano vertrokken, Dries kwam vanaf München en hebben we opgepikt vanaf het station. Na een goede Japanse maaltijd in een klein Japans restaurantje ging het lampje al snel uit. Rond 21 uur lag iedereen te dromen van dikke poeder! Om 2 uur was de eerste weer wakker en om 6 uur stonden we allemaal te springen naast ons bed: de jetlag deed zijn ding. Maar ook het vooruitzicht op onze eerste poederdag in Japan maakte dat we vroeg klaar stonden. Waarheen te gaan? Myoko Kogen it is!

Myoko down-town
Myoko down-town

Myoko is officieel het eerste ski gebied ooit in Japan, maar niet overspoeld met toeristen. Het is altijd een klein resort gebleven en een geheim voor de massa. Voor ons betekent dat: minder concurrentie, meer poeder! En wat een geluk hadden wij toen we ’s ochtends naar Myoko vertrokken: lichte sneeuw in Nagano, maar dikke sneeuwval onderweg naar Myoko. Hoe dichterbij we daar waren, hoe meer en meer sneeuwval er naar beneden kwam zetten. Onderweg werden we nog door 3 Japanners staande gehouden, die daar als enige opdracht hadden het controleren op degelijke winterbanden.

Dat valt ons sowieso op in Japan: zoveel mensen die allemaal 1 taak hebben en zich daar strikt aan houden. Een paar voorbeelden: een liftbediende die bij elk stoeltje de sneeuw wegveegt, ongeacht of het sneeuwt of dat er iemand op gaat zitten. En een andere liftbediende die elke skiër even vriendelijk begroet en begeleidt bij het opstappen. Vind zoiets maar eens in de Europese Alpen! Verder valt ons op dat er op zoveel plekken personeel staat, waar dat in Nederland niet meer voorkomt. Hoe zit het met de werkloosheid in Japan vragen wij ons af.

Sander haalt z'n faceshot
Sander haalt z’n faceshot

In Myoko hebben we een paar hele mooie runs gevonden, waar we onze eerste faceshots scoren. (Faceshot: een berg poeder die zo hoog opstuift dat het tegen je gezicht aanknalt en je even naar adem moet happen.) Heerlijk! Al om 11 uur lopen de beentjes vol en besluiten we te gaan lunchen. Onze allereerste overheerlijke noodle soep is een feit. Wat kunnen die Japanners lekker eten maken zeg. Elke dag weer genieten! Na de lunch weten we nog een paar mooie afdalingen eruit te persen, maar vanwege de jetlag houden we het rond 14 uur voor gezien. Terug naar Nagano.

Dag twee willen we naar Nozawa Onsen. Dit stond hoog op ons lijstje, dus hoge verwachtingen. De poeder moet daar goed zijn en via via hebben we een paar mooie lijnen via de backside op ons lijstje staan. Eenmaal aangekomen spat een illusie uiteen: het sneeuwt niet altijd in Nozawa Onsen. Sterker nog, afgaande op onze eigen waarnemingen lijkt het al een tijdje niet gesneeuwd te hebben. Kale plekken op de berg en oppervlakte rijp in het dal. Dat is niet wat we willen. Al snel besluiten we een andere invulling te vinden door een rondje door het karakteristieke dorpje te maken met heel veel Onsens en een mooie tempel. Na een bakje koffie gaan we eerder dan voorzien naar Hakuba, onze volgende bestemming. Een kleine 2 uur rijden vanaf Nozawa en met een blauwe hemel absoluut geen straf.

Tempel in Nozawa Onsen
Tempel in Nozawa Onsen

Na een mooie rit en adembenemende panorama´s komen we aan in Hakuba. Hakuba is een grote vallei met een stuk of veertien verschillende resorts en staat bekend om de immense neerslag en de meest alpiene bergen van Japan. We hebben er zin in. ’s Avonds hebben we een meeting met onze guide Robbie. Hij zal ons gidsen de komende twee dagen. Robbie trekt al 15 jaar over de wereld, waarvan de laatste 7 jaar met zijn Nederlandse vriendin Fleur. Grote voordeel: hij kan goed Nederlands.

Waar we allemaal een beetje bang voor zijn, is dat het in de Hakuba vallei al dagen droog is geweest en op deze maandagavond fonkelen de vele sterren ons tegemoet. Ondanks dat een grote dump wordt verwacht, kunnen we dat op dat moment helemaal niet geloven en vrezen we twee dagen zonder sneeuwval. Na een goede maaltijd en wat schietgebedjes, gaan we weer op tijd naar bed.

Lekker zonnen
Lekker zonnen

En dan de volgende ochtend: dikke, dikke sneeuwval. Japow doet zijn naam eer aan: het sneeuwt als een malle en met een grote lach op ons gezicht stappen we in het busje van Robbie op weg naar Tsugaike. Deze dag zou bestaan uit het rijden van fantastische treeruns en het scoren van zoveel mogelijk faceshots tussen waanzinnige bomen. De hele dag blijft het doorsneeuwen en elke keer als we uit de lift stappen zien we eruit als levende sneeuwpoppen. Dat deert ons niet, want we beginnen gewoon weer aan een nieuwe afdaling. Om 15 uur is de pijp leeg en zijn we meer dan voldaan! Met een grijns van oor tot oor drinken we een klein biertje en genieten nog even na.

Ondertussen stopt het niet met sneeuwen en de volgende dag nog steeds niet. Terwijl het voor Hakuba een voor hun doen magere winter heeft, zitten wij in de dikste dump van het seizoen. We hebben het getroffen.

Op woensdag gaan we weer met Robbie op pad. Ditmaal naar Cortina (niet te verwarren met Cortina d’Ampezzo in Italie). Het recept voor vandaag: Zoveel mogelijk poeder scoren in de bossen van dit gebiedje. Robbie laat ons een paar mooie backside runs zien, waar we naar hartenlust kunnen spelen in de sneeuw. Iedereen scoort faceshots en aan het eind van de dag staan we allemaal te high-fiven van vreugde! Japan deliverd!

Het Japow-team
Van links naar rechts: Andries, Sander, Marco, Jelmer en gids Robbie.

Helaas zit ons tijd op Honshu er alweer op. Op donderdagavond vliegen we naar Hokkaido, maar niet zonder een tussenstop bij de snow monkeys in het Jigokudani National Park. In het volgende blog zullen we de reis door Japan hier voortzetten. Ondertussen zitten wij op Haneda Airport te wachten op ons vliegtuig dat ons naar nieuwe poeder op Hokkaido moet brengen. Laat maar komen!

Sayonara!

De reis naar Japan begint

Vandaag, vrijdag 5 februari, is het dan eindelijk zover. Na maanden voorbereiding en voorpret vertrekken we (Sander, Jelmer, Dries en Marco) naar Japan om daar te gaan skiën. Alle culturele bezienswaardigheden van KyotoTokyo, enz. zullen we links laten liggen om 2 weken lang te genieten van de fenomenale Japanse sneeuwkwaliteit. Onze avonturen zullen we via deze website delen. Hoe ziet het programma eruit.

Grofweg is de reis opgesplitst in twee delen: omgeving Nagano en het eiland Hokkaido.

Vlucht KL861 naar Tokyo
Vlucht KL861 staat klaar voor vertrek naar Tokyo. Tot over 2 weken!

Nagano

De omgeving van Nagano is natuurlijk bekend van de Olympische Winterspelen van 1998. De meeste ski onderdelen werden afgewerkt in Hakuba. Het is dan ook deze plek waar ze als eerste heen gaan. Voor Europese begrippen zijn dit ook de meest uitdagende bergen met een maximale hoogte tot 2500 meter en worden ook als meer Alpen gezien dan de bergen op Hokkaido.

Eerst zullen we een dag of twee onze jetlag proberen te verwerken. Daarna gaan we in Hakuba twee dagen met een gids op pad. Een gids weet als geen ander de juiste plekken met de mooiste afdalingen en is bekend met het altijd aanwezig gevaar voor lawines. Hierdoor wordt gezorgd voor extra veiligheid en kunnen we het meeste halen uit onze tijd in Japan. Totaal zullen we vier dagen in de omgeving van Nagano blijven.

Naast Hakuba gaan we ook een bezoek brengen aan Nozawa Onsen en Myoko Kogen. Twee andere befaamde ski dorpen in de omgeving van Nagano. Natuurlijk kan een bezoek aan de befaamde snowmonkeys in Jigokudani Monkey Park niet ontbreken. Nadat we deze hebben gezien, gaan we via Tokyo met een binnenlandse vlucht naar Sapporo op Hokkaido.

Hokkaido

Sapporo is bekend vanwege het jaarlijkse ijsfestival en de Olympische Winterspelen van 1972. Maar daarvoor vliegen deze freeriders niet naar de andere kant van de wereld . We komen hier om zelf te skien in de sneeuw. En dat heb je hier in overvloed. Grote trekkers zijn Furano, maar vooral Niseko. In de wintermaanden is het in Niseko een komen en gaan van hoofdzakelijk Australiërs die niets anders willen dan feesten en off-piste skiën. Omdat een bezoek aan een winters Japan niet compleet is zonder een bezoek aan Niseko zullen we ook deze plaats bezoeken en gedurende een dag met een gids rondom Mount Yotei de omgeving verkennen.

Maar omdat het mooier is wat meer de rust op te zoeken hebben we bedacht onze reis naar Japan af te sluiten in de omgeving van Furano. Furano ligt centraal gelegen op het eiland Hokkaido omgeven door een aantal inactieve, maar ook actieve vulkanen. Vanuit deze plaats gaan we nog drie dagen met Pat, gids van Hokkaido Outdoor Adventures op pad.

Na deze drie dagen is het tijd om onze vriend Andries op het vliegtuig te zetten, zodat hij op tijd terug is om zijn gasten voor de voorjaarsvakantie te ontvangen op de gezellige camping Alpenferienpark Reisach. Jelmer, Marco en Sander plakken er nog een dag aan vast om toch nog even het culturele erfgoed van Tokyo te bekijken. Daarover is in eerdere blogs natuurlijk al voldoende te vinden.

Zodra we de eerste avonturen hebben beleefd, zal het verslag hier zo snel mogelijk volgen!

Tokyo is...?
Om de voorpret aan te wakkeren hangt op Schiphol al een infograph van wat we kunnen verwachten in Tokyo.

Skiën in Japan: Japow in februari

Al meer dan 20 jaar zien Jelmer, Marco, Andries & Sander in menig ski film prachtige beelden uit Japan voorbij komen van ongelooflijk diepe en vooral luchtige poedersneeuw. Want Japan is niet alleen het land van de rijzende zon. Voor skiërs die graag off-piste skiën in diepe, luchtige poedersneeuw is Japan de Heilige Graal van het freeriden: dag na dag na dag skiën door onvoorstelbaar diepe, lichte poeder zoals het nergens anders ter wereld bestaat.

Skiën & snowboarden vormt van jongs af aan al een groot deel van hun bestaan, eigenlijk zijn ze het gehele jaar bezig met de winter. De jongens sporten het hele jaar door om fit te zijn voor de winter. Vanaf eind oktober houden ze de verschillende websites voor de actuele weersomstandigheden in de alpen in de gaten. Ook het materiaal is belangrijk. Hiervoor gaan de vier altijd naar dé Nederlandse specialisten op dit gebied: MK Skiservice in Bilthoven en de mannen van Snowcountry in Terschuur. Alles zodat ze ’s winters veilig en goed kunnen freeriden. Vrijwel alles is gericht op hun gedeelde passie: Poeder skiën.

Als alles geregeld is, springen ze menig winterweekend samen in de auto op zoek naar de verse poedersneeuw; om na een lange rit een paar dikke powder turns te draaien. Alles lastminute en altijd op zoek naar die gebieden waar het op dat moment het hardst sneeuwt. Na al heel wat alpen avonturen met elkaar beleefd te hebben, werd het tijd om hun lang gekoesterde droom waar te maken:

Poeder skiën in Japan!

Aanstaande februari gaat het gebeuren! Op vrijdag 5 februari in de ochtend vliegen Jel, Co & Sannie richting Tokio. Dries is het hele jaar druk op zijn camping in Alpenferienpark in Karinthië, Oostenrijk en zal dus op eigen gelegenheid richting Nagano komen om zich daar aan te sluiten bij zijn drie ski vrienden.

Tijdens deze roadtrip worden meerdere regio´s aangedaan, van Honshu naar Hokkaido. Elk gebied heeft zijn eigen gezicht en kenmerken.

Op ervaarjapan.nl/japow zullen deze vier powder junkies hun reis verslaan en je meenemen naar de sneeuwrijke kant van Japan.