De ondergang van J-Pop?

We kennen de Japanse popcultuur van games en muziek. Volgens Diederik van Japatrees.nl is de ondergang van J-Pop nabij. Hij doelt daarmee op idolbands zoals AKB48NMB48 en soortgelijke groepen.

Japanners zijn dol op rages. In Japan is het vooral cool als je met de massa mee gaat. Alleen in Japanse winkels vind je artikelen die het predikaat ‘populairste product in de winkel’ krijgen. Dat is dan ook direct een self-fulfilling profecy, iedereen wil het hebben vanwege het predikaat en het is dus al snel het populairste product in de winkel.

Rages zijn meestal echter net zo snel weer over als dat ze begonnen zijn. Om er maar eens een uit de ‘oude’ doos te halen:

Pecori Night van komiek en zanger Gorie was extreem populair eind 2005. Toen ik eind 2006 weer in Japan was en het deuntje neuriede werd ik uitgelachen, want die rage was toch echt voorbij.

Idolbands zijn maar een klein gedeelte van de Japanse muziekindustrie, en absoluut een rage. Maar dat wil niet zeggen dat ook het einde van J-Pop in zicht is. Er zijn genoeg leuke deuntjes te vinden die over vijf of tien jaar ook nog leuk zijn om naar te luisteren, en er zijn heel veel bands en bandjes die niet op een rage mikken. Laat ik er een random uit mijn muziek collectie trekken.

Dit is ook J-Pop, maar niet te vergelijken met Pecori Night hierboven. Dit nummer heet Arigatou en wordt gezongen door J-Pop/J-Rock band Ikimono-gakari, die veel vrolijke deuntjes zingen.

Golden Week: Dag van de Grondwet

Golden Week is een periode van vier vrijwel aaneengeschakelde nationale feestdagen in Japan. Veel Japanners hebben vrij vanaf 29 april tot en met 5 mei. Het is dan ook de langste vakantieperiode voor velen. Er wordt dus veel gereisd en genoten van de lente. In een serie van vier korte posts lees je alles over de vier feestdagen waaruit Golden Week bestaat.

Dag van de Grondwet

Na Showa Dag komt op 3 mei de Dag van de Grondwet. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog capituleerde Japan. De Amerikanen wonnen daarmee officieel de oorlog. Hun viel de zware taak om de democratie in Japan vanaf de grond opnieuw op te bouwen. De moeilijkheid was natuurlijk dat de Japanners na HiroshimaNagasaki en vijf jaar propaganda helemaal niet zaten te wachten op Amerikaanse invloed. Amerika kon twee kanten op: of de keizer de doodstraf geven voor oorlogsmisdaden, of de keizer vrijwel alle macht afnemen.

De Amerikaanse generaal Douglas MacArthur, de hoogste militaire baas van de Amerikaanse strijdkrachten in Japan, realiseerde zich dat als hij keizer Hirohito ter dood zou veroordelen hij het Japanse volk tegen zich zou keren waardoor het land onbestuurbaar zou kunnen worden. Als hij de keizer in leven en in functie zou laten als ceremonieel staatshoofd kon hij de goodwill van het Japanse volk winnen. Zijn plan van succesvol.

Om de nieuwe, minder machtige positie van de keizer vast te leggen moest er een nieuwe grondwet komen. Generaal MacArthur schreef deze grondwet en putte inspiratie uit verschillende grondwetten, waaronder die van Duitsland en Nederland. Naast de positie van de keizer werd ook vast gelegd dat Japan geen leger meer zou mogen hebben. Japan heeft tot op de dag van vandaag dan ook alleen zelfverdedigingstroepen.

Hoewel Japan de vrijheid heeft om de grondwet te wijzigen, zijn er tot nog toe geen aanpassingen gedaan aan de wet van MacArthur. Daarmee is de Japanse grondwet een van de langst ongewijzigde grondwetten ter wereld.

Op 3 mei, de Dag van de Grondwet wordt stilgestaan bij de geschiedenis die leidde tot de totstandkoming van de grondwet in 1947 en de positieve gevolgen die de grondwet sindsdien gehad heeft voor de democratie en de economie.

Golden Week: Showa Dag

Golden Week is een periode van vier vrijwel aaneengeschakelde nationale feestdagen in Japan. Veel Japanners hebben vrij vanaf 29 april tot en met 5 mei. Het is dan ook de langste vakantieperiode voor velen. Er wordt dus veel gereisd en genoten van de lente. In een serie van vier korte posts lees je alles over de vier feestdagen waaruit Golden Week bestaat.

Showa Dag

Op 29 april begint Golden Week met Showa Dag. Tot 1989 werd op deze dag de verjaardag van de keizer gevierd. Keizer Hirohito regeerde over Japan van 1926 tot 1989. De periode waarin een keizer regeert krijgt in Japan een naam. De periode waarin Hirohito regeerde heet de Showa-periode.

Op 7 januari 1989 overleed Hirohito. Zijn zoon Akihito, de huidige keizer van Japan is jarig op 23 december. 29 april was dus niet langer de verjaardag van de keizer. Hirohito was een liefhebber van planten. 29 april werd omgedoopt tot Dag van het Natuurgroen om Hirohito op indirecte wijze te kunnen herdenken.

Na herhaalde pogingen werd uiteindelijk in 2007 de naam nogmaals veranderd via een wetswijziging. Om toch vooral niet te vergeten dat de Showa periode behoorlijk wat turbulentie kende – de Tweede Wereldoorlog, de wederopbouw daarna, de enorme economische groei en ten slotte het klappen van de economische bubbel in de jaren ’80 – werd 29 april omgedoopt tot Showa Dag.

Openbare badhuizen in Japan

In Nederland kennen we het badhuis eigenlijk alleen uit de geschiedenisboeken. Zo zijn er natuurlijk de thermen die de Romeinen overal waar ze kwamen bouwden. Er zijn nog ruïnes te vinden in heel Europa. De best bewaard gebleven ruïne van een Romeins badhuis in Nederland vind je in het Thermen Museum in Heerlen.

In Nederland kwamen de badhuizen met de industriële revolutie. De huisjes van de fabrieksarbeiders werden gebouwd zonder sanitaire voorzieningen. Om toch een zekere mate van hygiene te waarborgen schoten werden er badhuizen gebouwd. Badhuizen werden al snel sociale ontmoetingsplekken; de hele buurt kwam er tenslotte.

Het besef van persoonlijke hygiene was er in Japan al in de 13de eeuw. De nobelen in Kyoto, destijds de hoofdstad, lieten baden bouwen naast hun woning. Een keer in de week werd het vuur onder de badkuip aangestoken en op uitnodiging van de eigenaar werd er gezamenlijk gebadderd, gegeten en gedronken.

Rond dezelfde periode werden bij de vele tempels in Kyoto en Nara tempelbaden aangelegd. In de Japanse religieuze beleving is purificatie voor het betreden van een schrijn of tempel erg belangrijk. Nu nog vindt je bij de toegang tot elke schrijn een fonteintje om je handen te spoelen voordat je naar het terrein betreedt.

Het idee van de tempelbaden kwam uit China, waar ze al honderden jaren de gewoonste zaak van de wereld waren. De baden bij de tempels in Kyoto kregen al snel de bijnaam aalmoes baden. De armen mochten zich hier tegen betaling van een klein bedrag verschonen en verzorgen.

Tegen het begin van de 14de eeuw waren baden dus voor vrijwel elke sociale laag van de bevolking beschikbaar. Al snel verschenen er ook buiten de tempelgronden commerciële badhuizen. Op het hoogtepunt telde Kyoto honderden badhuizen.

Door de ontdekking van geothermische bronnen in Japan werd de badcultuur alleen maar versterkt. Elke bron heeft een specifieke samenstelling van mineralen, en er werd gedacht dat bepaalde mineralen hielpen tegen bepaalde kwalen, variërend van reumatiek tot kanker.

In het hedendaagse Japan is de badhuis cultuur nog steeds bruisend. Hoewel alle Japanse huizen intussen zijn voorzien van sanitaire voorzieningen, zijn er nog steeds zo’n 6.500 badhuizen in Japan. Net als in de tijd van de tempelbaden is toegang tot een badhuis niet duur. In de meeste steden ligt de vastgestelde prijs rond de ¥ 400.

Naast de openbare badhuizen, die sento (銭湯) genoemd worden zijn er ook de wat meer kuuroord-achtige baden. Deze baden, onsen (温泉), worden gevoed door geothermische bronnen waar nog steeds bepaalde krachten aan worden toegeschreven.

Vroeger was het een noodzaak, maar ook nu nog is het bezoek aan een badhuis iets wat veel Japanners wekelijks, soms zelfs dagelijks doen. Tijdens de vijf jaar dat ik zelf in Japan gewoond ging ik ook meestal een keer per week naar een badhuis.

Veel van de kleinere badhuizen zijn blijven steken in de jaren 70 of 80 qua inrichting, maar dat geeft ze juist hun charme. De nieuwe badhuizen zijn groter opgezet en hebben een grotere keuze aan baden en sauna’s, maar wat mij betreft proef je de echte badhuis cultuur in de oude, kleine badhuizen verscholen in de woonwijken.

Als je Japan bezoekt hoort een bezoek aan een badhuis zeker boven aan je lijstje te staan. Er zijn een paar websites die een gedeelte van de badhuizen in kaart probeert te brengen. SentoGuide heeft informatie over zo’n 1.000 badhuizen in heel Japan.

2 gratis podcast om Japans mee te leren

Als lezer van Ervaar Japan heb je waarschijnlijk interesse in [open deur] Japan. Misschien is die interesse gekoppeld aan een interesse in gaming, cosplay, de mysterieuze eet-cultuur of zelfs openbare badhuizen. En hoewel liefde meestal door de maag gaat (lekker Japans eten kan ook in Nederland), gaat een interesse in Japan vaak samen met een interesse in de taal.

De Japanse taal wordt vaak gezien als een van de moeilijkste talen ter wereld. Dit heeft voornamelijk te maken met het alfabet. Of beter gezegd, de alfabetten. Het Japans kent maar liefst drie verschillende tekensets: hiragana, katajames en kanji.

De hiragana en katakana tekensets bestaan allebei uit 48 fonetische karakters. Beide tekensets bestaan uit dezelfde letters, maar op een andere manier geschreven. In de moderne taal wordt katajames gebruikt voor leenwoorden en hiragana voor van oorsprong Japanse woorden (of leenwoorden die zo diep in de taal geworteld zijn dat men vergeten is dat het ooit leenwoorden waren).

Dan is er nog een set van zo’n 6.000 Chinese tekens, waarvan er ongeveer 3.500 in het dagelijks leven worden gebruikt. Dit tekenset heet kanji.

Om dat dus even samen te vatten: de Japanse taal zou zomaar eens de moeilijkste taal ter wereld kunnen zijn. In schrift. De gesproken taal is daarentegen eigenlijk relatief eenvoudig. Zoals gezegd zijn er 48 fonetische tekens, dat betekend dus dat de gesproken taal uit in totaal 48 klanken bestaat. Vergelijk dat met ongeveer 40 klanken in het Nederlands.

Als je graag Japans wilt leren spreken is het gelukkig niet noodzakelijk dat je het ook leert lezen, en om het dan maar niet te hebben over schrijven. Dat betekend wel dat je geen beroep kunt doen op je ogen om je te helpen ket je studie. Gelukkig zitten er aan de zijkant van je hoofd nog een paar sensoren die je goed kunnen helpen bij het leren spreken van een taal. En er zijn een aantal goede bronnen om je oren daarbij te helpen in de vorm van podcasts. Hier dan dus een lijstje van vijf podcasts die ik je wil aanbevelen als je begint met het leren van Japans.

JapanesePod101.com

JapanesePod101.com

Duur: 8 – 22 minuten
Soort: audio
Frequentie: wekelijks

Een professioneel samengestelde podcast. De podcasts zijn gratis te beluisteren en via JapanesePod101.com is ander les materiaal te koop.

Tokyo Podcast

Tokyo Podcast

Duur: 20-50 minuten
Soort: audio
Frequentie: onregelmatig

Anthony Joh heeft een serie van 50 podcasts opgenomen. Elke podcast heeft een eigen thema en zowel de cultuur als de relevante woorden komen uitgebreid aan bod.

Wonen in Japan

Je hoort vaak dat Japan een duur land is. Zeker duurder dan buurlanden zoals Zuid-Korea en China. Het prijspeil ligt op pak weg hetzelfde niveau als in Nederland. Dat wil echter niet zeggen dat je voor je geld hetzelfde krijgt.

Een flat huren in Amsterdam is niet veel meer of minder duur dan een flat huren in Tokyo. Maar als je in Amsterdam voor een bepaald bedrag een bepaald aantal vierkante meters krijgt, krijg je in Tokyo nog niet eens de helft voor hetzelfde bedrag. Het prijsverschil zit ‘m dus in de prijs per vierkante meter. Maar in plaats van meer te betalen, leven de Japanners gewoon kleiner.

Mijn eerste huis(je) in Japan stond in de stad Kusatsu, ongeveer 20 minuten ten noorden van Kyoto. Het was wat in het Japans een mansion wordt genoemd. Geen landhuis hoor. Een mansion is ongeveer het kleinst denkbare flatje wat je kunt huren in Japan. Het was niet groot, maar ruim genoeg voor mij alleen.

Vloerplan
Links de voordeur, gevolgd door wastafel en keuken boven en badkamer beneden. Rechts de woon/eet/slaapkamer en het balkon. Van links naar rechts nog geen 5 meter.

Je ziet het, het is niet groot maar groot genoeg voor 1 persoon. Dit soort appartementen vind je heel veel in Japan. Dit appartement kostte ¥ 54.000 per maand en is zelfs aan de dure kant. Oudere appartementen zijn al te huur vanaf ¥ 25.000 per maand.

Recensie: De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

Ik zou mezelf niet omschrijven als een fan van Haruki Murakami. Ik heb jaren geleden Norwegian Wood gelezen, maar waar het over gaat zou ik niet meer kunnen vertellen. Het gevoel dat ik had toen ik het boek las kan ik me echter nog heel goed herinneren. Toen ik dus De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren ter recensie aangeboden kreeg had ik geen hoge verwachtingen van het verhaal zelf maar wel een voorgevoel dat het een indruk achter zou laten.

Tsukuru Tazaki heeft een enorm dieptepunt in zijn leven bereikt en balanceert vijf maanden op het randje van de dood. Het is geen worsteling maar een passieve staat. Zestien jaar later wordt hij aangespoord om uit te zoeken wat er toen precies vooraf gegaan is aan die vijf maanden.

Het boek begint met dit dieptepunt, maar het verhaal zelf heeft niet echt hoogte- of dieptepunten. Het kabbelt voort als een riviertje, met alleen hier en daar een stroomversnelling. Dit is ook het soort vergelijkingen dat Murakami veelvuldig gebruikt om gedachten en gevoelens vorm te geven.

De voorbije tijd werd een lange, scherpe priem die zijn hard doorboorde. Zilverkleurige pijn sloop geluidloos naderbij en veranderde zijn ruggengraat in een ijskolom.

pagina 302

Een groot gedeelte van het verhaal gaat over gedachten en emoties. In tegenstelling tot fysieke gebeurtenissen zijn gedachten en emoties niet gebonden aan de logica van chronologie. Murakami weet daar heel goed een vinger op te leggen zonder dat het verhaal verwarrend wordt. Het resultaat is wel dat niet alle verhaallijnen worden afgesloten. Het is een soort oude veter die over de hele lengte enigszins ontrafelt is: er steken op willekeurige plekken losse eindjes uit. Maar voor de duidelijkheid, dat is juist het charmerende van het verhaal. Dit zelfde verhaal had verteld kunnen worden zonder losse eindjes en in chronologische volgorde, maar dan was het waarschijnlijk een oersaaie beschrijving geweest van iemand met een redelijk normaal leven.

De gevoelens en emoties van Tsukuru Tazaki zijn niet uniek en er zal dus ook voor iedereen bepaalde punten van herkenning zitten in het verhaal. Het beschrijft een redelijk normaal leven van iemand die met een emotioneel litteken worstelt, en we hebben natuurlijk allemaal wel iets meegemaakt in ons leven waar we een vorm van littekenweefsel aan hebben overgehouden.

Het verhaal is absoluut niet spannend en de daadwerkelijke gebeurtenissen zijn vrij kort samen te vatten (ga ik niet doen, want je moet gewoon het boek zelf lezen). Van te voren zou ik dit boek niet zelf gekocht hebben. Achteraf gezien wel. Het was een meesleurend boek wat je niet makkelijk laat liggen als je eenmaal begonnen bent. Zeker met een beetje kennis van Japan en de manier van leven daar krijg je heel erg het gevoel alsof je door een luikje mee zit te kijken in iemands leven.

Kijkend naar de samenvatting zou je al snel kunnen denken dat het je een saai verhaal te pakken hebt. Maar het is een beetje als het schilderij Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue van Barnett Newman. Op het eerste gezicht is dat een saai schilderij, maar als je er goed naar kijkt zie je dat de schilder het hele doek heeft vol gestipt en dat elke stip anders is. Ik vind dat dit boek op een soortgelijke manier boeit.

Al met al is De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren een boek geweest waar ik van genoten heb. Waar Murakami vroeger nog echt een cultheld was is hij zeker met dit boek in staat een veel grotere groep lezers te raken.

Hanami: bloemetjes kijken

De eerste tekenen dat de Japanse winter voorbij is zijn de bloesemende kersenbomen. Japanners noemen de bloesem sakura. Een voorbije winter betekend een verademing, langer wordende dagen, warmte. De Japanners zien in de sakura een mooie gelegenheid om weer naar buiten te gaan en onder de bloesemde kersenbomen te picknicken. Dit is zo’n populaire bezigheid dat er een woord voor bestaat: hanami.

Hanami (花見) is een samentrekking van hana, wat bloem betekend, en mi, Japans voor kijken. Hanami is dus bloemetjes kijken. Parken en rivieroevers zijn hiervoor bij uitstek geschikt. Hier is ruimte en dit is ook waar de kersenbomen te vinden zijn.

Hanami in Osaka
Hanami in Osaka.

De weermannen en -vrouwen staan al vroeg in het jaar paraat om bij de eerste tekenen van geschikt weer de bloesemde golf te voorspellen. Het begint in Kagoshima in het diepe zuiden van het eiland Kyushu in de tweede helft van maart en trekt langzaam over Japan om in de eerste helft van mei in het noordelijkste puntje van Hokkaido te eindigen.

Als je in deze periode in Japan bent kun je er haast niet om heen. Haal een bento (lunchbox) bij de dichtstbijzijnde convenience store en strijk neer onder een kersenboom tussen de Japanners.

In Fukuoka, in het zuiden wordt de bloesem verwacht tussen 29 maart en 6 april. In Hakodate op het noordelijke eiland Hokkaido zijn pas in de eerste helft van mei dit soort taferelen te aanschouwen.

De precieze data waarop je in elk deel van Japan kunt genieten van de sakura vind je hier. Weathermap.jp heeft een mooie overzichtskaart die aangepast wordt aan de voorspellingen.

Engrish, vreemd Engels in Japan

Japan heeft een wat aparte relatie met de Engelse taal en de Engels-sprekende wereld. Daarbij bedoel ik met name de Verenigde Staten.

Als je een beetje opgelet hebt bij geschiedenisles dan weet je dat Japan in de Tweede Wereldoorlog verslagen is door de Verenigde Staten. Wat je wellicht niet weet is dat daarna de Amerikaanse generaal Douglas MacArthur een grondwet opgesteld heeft voor Japan. In plaats van Japan, de keizer en het volk te straffen voor hun rol in de oorlog nam MacArthur de beslissing om het land met respect te behandelen. Het resultaat was een grondwet die weliswaar de militaire macht van Japan sterk aan banden legde, maar die tegelijkertijd door het Japanse volk als fair werd gezien.

Vanaf dat moment zijn Japan en de Verenigde Staten onlosmakelijk met elkaar verbonden. Helaas lijkt er toch enige hiërarchie in de relatie geslopen te zijn. Japanners kijken op naar Amerika, en gaan er dan ook direct vanuit dat er vanuit Amerika neergekeken wordt op Japan. Of dit zo is vind ik zelf moeilijk te zeggen. Ik ben nooit in de VS geweest en ik heb zo lang in Japan gewoond dat ik zelf zeker niet neerkijk op het land.

Maar goed, waar ik eigenlijk naar toe wil is de positie van de Engelse taal in de Japanse samenleving. Engels is de taal van Amerika en is dus cool. Door de gigantische fonetische verschillen tussen het Japans en het Engels is het voor Japanners veel moeilijker om Engels te leren dan voor bijvoorbeeld Nederlanders. Dat wil niet zeggen dat niemand het probeert. Stap op een willekeurig station uit de trein en net buiten het station vind je een Engelse school. De meeste buitenlanders die in Japan werken doen dat als leraar Engels.

Bedrijven zien Engels vaak als de perfecte taal voor een korte slogan. Grote bedrijven die zich Engels-sprekende consulenten kunnen veroorloven hebben daar niet zo’n problemen mee. Maar ook de MKB wil graag mee in deze trend, zonder veel kennis van de Engelse taal. Het resultaat is dat veel lokale bedrijven een groot bord boven hun deur hangen met een slogan die kant nog wal raakt of vol zit met fouten. De Engels-sprekende gemeenschap in Japan noemt dit gekscherend Engrish.

Een van de populairste Engelse blogs in Japan is Engrish.com, dat zich alleen maar bezig houdt met het verzamelen van voorbeelden van raar Engels. Zie hier onder een paar voorbeelden van Engrish.com.

Een kijkje in Kirarahama (en omgeving)

Van 28 juli tot en met 8 augustus 2015 is Kirarahama in Yamaguchi het toneel voor de 23ste Wereld Jamboree, het grootste scouting evenement ter wereld. De Nederlandse afvaardiging is naar verwachting zo’n 700 jongens en meisjes sterk. Samen met meer dan 30.000 collega’s van over de hele wereld zullen de Nederlandse scouts zich druk bezig houden met het ervaren van Japan. Laten we dus eens kijken wat je van Kirarahama en Yamaguchi kunt verwachten.

Kirarahama, wat vertaalt naar Kirara Strand of Kirara Baai, is een aangelegd strand en park langs de kust van de Seto Binnenzee in Yamaguchi stad. Yamaguchi stad is de hoofdstad van Yamaguchi Prefectuur, de meest westelijke prefectuur van het hoofd eiland Honshu. Door de zuidelijke ligging is het klimaat hier sub-tropisch.

Yamaguchi is rond 1360 gesticht door Hiroyo Ouchi, de Heer van het gebied, als zetel van zijn regering. Kyoto was destijds de hoofdstad van Japan en de Ouchi familie heeft getracht om Yamaguchi zoveel mogelijk op Kyoto te laten lijken.

Het hedendaagse Yamaguchi is een samenvoeging van een aantal dorpen en steden. De stad heeft dus ook een aantal stadskernen, met het belangrijkste centrum rond het treinknooppunt van Shin-Yamaguchi station.

Openbaar vervoer

Yamaguchi is verbonden met de rest van Japan via de Sanyo Shinkansen hogesnelheidstrein. Vanaf Shin-Yamaguchi station reis je in ongeveer 20 minuten naar Hiroshima en naar Tokyo ben je ongeveer 5 uur onderweg. Voor bestemmingen dichterbij kun je gebruik maken van de lokale treinen van JR, de geprivatiseerde nationale spoorwegen. Om je treinreis te plannen maak je gebruik van Hyperdia, de Engels-talige reisplanner die alle treinlijnen van Japan dekt.

Verder kom je bijna overal binnen de stad met de bus. Waar er in de trein veelal wel Engels te vinden is, zal dat in de bus minder makkelijk zijn.

Te zien in Yamaguchi

De Rurikoji Tempel, gebouwd rond 1442 wordt gezien als het symbool bij uitstek van de oude stad. De tempel is te vinden op loopafstand van Kami-Yamaguchi station op de JR Yamaguchi-lijn. De toegang tot de tempel is gratis.

De Sesshu Tuin bij de Joueiji Tempel is ook de moeite van het bezichtiging waard. Je kunt van Rurikoji naar Joueiji lopen. Je bent dan ongeveer een kwartier onderweg. Joueiji is vlak bij Miyano station, het eerste station na Kami-Yamaguchi.

Het Akiyoshi Plateau is een soort maan landschap. Het plateau bestaat uit kalksteen en is zo’n 500.000 jaar geleden ontstaan. Onder het plateau heeft zich over de afgelopen 300.000 jaar een grot gevormd. Deze grot is de grootste van Japan en is toegankelijk voor bezoekers. Van Shin-Yamaguchi station gaat er een bus rechtstreeks naar Akiyoshidai, de Japanse naam van het plateau.

Ten oosten van Yamaguchi, ongeveer halverwege naar Hiroshima vindt je de stad Iwakuni. Iwakuni is ook zeker een bezoek waard. Je vindt er onder andere het Iwakuni kasteel. Het kasteel staat boven op de berg Shiroyama en is te voet te bereiken. Als je liever naar beneden loopt dan naar boven klimt kun je opende weg naar boven ook het kabeltreintje nemen.

Ook vindt je in Iwakuni het witte slangen museum. Het schijnt dat als je een witte slang in je huis vindt dat dat geluk brengt. Als je het geluk een hand je wilt helpen zijn er voldoende witte slangen te vinden in dit museum.

The Kintai-kyo
Kintai Brug. Afbeelding via MShades onder CC BY-ND licentie.

Het hoogtepunt van Iwakuni is echter de Kintai Brug. Deze brug is voor het eerst gebouwd in 1673 en heeft het tot 1950 volgehouden, toen een tyfoon de brug verwoestte. Een week na de verwoesting is begonnen aan de wederopbouw maar het duurde tot 1953 tot de brug weer in volle glorie hersteld was. De brug is volledig herbouwd met dezelfde technieken waarmee de originele brug gebouwd was. De Kintai Brug is een van de bekendste symbolen van westelijk Honshu.