Beste badhuizen in Kyoto

Na een lange dag wandelen of fietsen door Kyoto zijn je benen vast toe aan wat rust. Doe dan zoals de Japanners doen: neem een bad. Tijdens de hoogtijdagen van de naoorlogse economische groei had lang niet iedere Japanner een bad in zijn huis. De eeuwenoude badhuis-cultuur zorgde voor de hygiëne. Hoewel de noodzaak er tegenwoordig niet meer is bezoeken nog steeds veel Kyotoïeten regelmatig een badhuis. Ook op zoek? Dit zijn de beste badhuizen in Kyoto.

Beste badhuizen in Kyoto

  1. Funaoka Onsen
    Dit is het oudste nog operationele badhuis van de stad. Let hier behalve op de prachtige baden en sauna ook op het houtsnijwerk waarmee de kleedkamer gedecoreerd is.
  2. Tenzan no Yu
    Een uitgebreid spa complex in de buurt van Arashiyama. Behalve baden kun je je hier laten masseren en een hapje eten in het uitstekende maar zeer betaalbare restaurant.
  3. Goko-yu
    Nog een badhuis waar je als toerist uitstekend kunt genieten van ruime baden en een verschrikkelijk hete sauna. Goko-yu ligt wat dichter bij het centrum dan de twee opties hierboven.

Hoe werkt een badhuis?

Als je nog nooit in een Japans badhuis geweest bent dan is het idee om naakt te baden met vreemden misschien een beetje spannend. Logisch! Het eerste wat je doet is ontspannen. Dat is sowieso waar het om gaat in een badhuis. Hoewel er een aantal regels zijn, hoef je niet bang te zijn dat iedereen je op de vingers gaat zitten kijken of je het wel goed doet. De belangrijkste regel: de baden zijn om in te ontspannen, niet om je in te wassen.

Verder…

Doe je schoenen uit bij de deur en betaal aan de deur voor je de kleedkamer in gaat. Bij de badhuizen in Kyoto hierboven betaal je aan de frontdesk. Bij kleinere badhuizen zit de kassier op een verhoging tussen de dames- en herenkleedkamer. Vraag om een “towel set”, een set met een badhanddoek en een klein washanddoekje. Die kun je over het algemeen huren voor ¥ 100 – ¥ 200. Voor de kleedkamer van de dames hangt een gordijn met 女 en bij de heren staat er 男 op.

In de kleedkamer trek je al je kleren, ja alles, uit. Er zijn kluisjes beschikbaar om je kleren in op te bergen. Soms krijg je een sleutel bij de frontdesk als je betaalt. Anders zitten er op de kluisjes sleuteltjes. Aan de sleutel zit een bandje voor om je pols.

Nu ben je klaar om de badruimte te betreden. Was je lijf eerst goed bij een van de was plekken. Zeep en shampoo is beschikbaar in alle drie van de badhuizen hierboven. In kleinere badhuizen neem je zelf je eigen zeep mee. Ben je schoon en gespoeld, dan ben je klaar voor de baden.

Je kunt onbeperkt gebruik maken de baden en de sauna. Het enige waar je voor moet zorgen is dat je het kleine washanddoekje dat je bij je hebt niet in het badwater terecht komt.

Openbare badhuizen in Japan

In Nederland kennen we het badhuis eigenlijk alleen uit de geschiedenisboeken. Zo zijn er natuurlijk de thermen die de Romeinen overal waar ze kwamen bouwden. Er zijn nog ruïnes te vinden in heel Europa. De best bewaard gebleven ruïne van een Romeins badhuis in Nederland vind je in het Thermen Museum in Heerlen.

In Nederland kwamen de badhuizen met de industriële revolutie. De huisjes van de fabrieksarbeiders werden gebouwd zonder sanitaire voorzieningen. Om toch een zekere mate van hygiene te waarborgen schoten werden er badhuizen gebouwd. Badhuizen werden al snel sociale ontmoetingsplekken; de hele buurt kwam er tenslotte.

Het besef van persoonlijke hygiene was er in Japan al in de 13de eeuw. De nobelen in Kyoto, destijds de hoofdstad, lieten baden bouwen naast hun woning. Een keer in de week werd het vuur onder de badkuip aangestoken en op uitnodiging van de eigenaar werd er gezamenlijk gebadderd, gegeten en gedronken.

Rond dezelfde periode werden bij de vele tempels in Kyoto en Nara tempelbaden aangelegd. In de Japanse religieuze beleving is purificatie voor het betreden van een schrijn of tempel erg belangrijk. Nu nog vindt je bij de toegang tot elke schrijn een fonteintje om je handen te spoelen voordat je naar het terrein betreedt.

Het idee van de tempelbaden kwam uit China, waar ze al honderden jaren de gewoonste zaak van de wereld waren. De baden bij de tempels in Kyoto kregen al snel de bijnaam aalmoes baden. De armen mochten zich hier tegen betaling van een klein bedrag verschonen en verzorgen.

Tegen het begin van de 14de eeuw waren baden dus voor vrijwel elke sociale laag van de bevolking beschikbaar. Al snel verschenen er ook buiten de tempelgronden commerciële badhuizen. Op het hoogtepunt telde Kyoto honderden badhuizen.

Door de ontdekking van geothermische bronnen in Japan werd de badcultuur alleen maar versterkt. Elke bron heeft een specifieke samenstelling van mineralen, en er werd gedacht dat bepaalde mineralen hielpen tegen bepaalde kwalen, variërend van reumatiek tot kanker.

In het hedendaagse Japan is de badhuis cultuur nog steeds bruisend. Hoewel alle Japanse huizen intussen zijn voorzien van sanitaire voorzieningen, zijn er nog steeds zo’n 6.500 badhuizen in Japan. Net als in de tijd van de tempelbaden is toegang tot een badhuis niet duur. In de meeste steden ligt de vastgestelde prijs rond de ¥ 400.

Naast de openbare badhuizen, die sento (銭湯) genoemd worden zijn er ook de wat meer kuuroord-achtige baden. Deze baden, onsen (温泉), worden gevoed door geothermische bronnen waar nog steeds bepaalde krachten aan worden toegeschreven.

Vroeger was het een noodzaak, maar ook nu nog is het bezoek aan een badhuis iets wat veel Japanners wekelijks, soms zelfs dagelijks doen. Tijdens de vijf jaar dat ik zelf in Japan gewoond ging ik ook meestal een keer per week naar een badhuis.

Veel van de kleinere badhuizen zijn blijven steken in de jaren 70 of 80 qua inrichting, maar dat geeft ze juist hun charme. De nieuwe badhuizen zijn groter opgezet en hebben een grotere keuze aan baden en sauna’s, maar wat mij betreft proef je de echte badhuis cultuur in de oude, kleine badhuizen verscholen in de woonwijken.

Als je Japan bezoekt hoort een bezoek aan een badhuis zeker boven aan je lijstje te staan. Er zijn een paar websites die een gedeelte van de badhuizen in kaart probeert te brengen. SentoGuide heeft informatie over zo’n 1.000 badhuizen in heel Japan.